IndexHandbookMapLaatste afbeeldingenRegistrerenInloggenZoeken

Deel

You never know where you can find the heaven • open

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden
AuteurBericht
Pip
Editor
Pip

Profile
Number of posts : 2407
Status : Active
You never know where you can find the heaven • open Vide

Contact
BerichtOnderwerp: You never know where you can find the heaven • open You never know where you can find the heaven • open Emptyvr 31 aug 2012 - 12:56

TREASURE
Beauty is in the eye of the holder

Mijn arabische lichaam bracht zich voort, swingend op de geluiden van de wind die door mijn oren raasde. Haast dansend in mijn elegante draf. Mijn staart op de maat heen en weer zwaaiend. Zo soepel, gemakkelijk veerden mijn passen in het gras wat nog lichtjes nat was van de ochtenddauw van de onheilspellende nacht. De nacht die kou, veraad en onheil met zich mee droeg. Maar tegelijkertijd een verborgen schoonheid in zich hield die de meesten niet konden zien. Ik echter wel. Keek elke keer weer vol bewondering toe hoe de gevreesde maan zich in de donkere lucht nestelde. Voelde de blauwe gloed over me heen vallen. Toverde een bewonderende glimlach op mijn gezicht die enkele minuten erna met een storm weg werd geblazen. Door de angst, door de hel die de maan met zich mee droeg. Het bleef me, keer op keer, verbazen wat een verdriet, angst en haat de maan , zo helder als de oceaan met zich mee droeg.

Mijn kleine hoeven op mijn lange benen die mijn ranke lichaam voort droegen zakte weg in het hoge gras. Mijn ogen hingen aan de takken waar enkele dauwdruppeltje vanaf gleden. Om te zeggen dat de nacht voorbij was en de dag was begonnen. Tja... De meeste waren dan blij. Maar vreemd genoeg was ik altijd al meer het nachtpaard. Ik hou van de mysterieuze sfeer die de nacht met zich mee brengt. De kille kou die zich om je heen vormt als een kring, als een dikke muur. Het gaf hem een dapper gevoel. Het gevoel dat hij degene was die tegen, de prachtige, maar toch onheilspellende nacht moest vechten. Maarja, dat deed hij niet. Nee, als het geen blauwe maan was genoot ik juist van de maan. Raar maar waar.

Mijn ogen volgde de druppel die van de tak, van de hoge eik naar beneden gleed, langs de harde ondergrond volgde hij zijn weg naar beneden. Nietswetend wat de druppel te wachten stond. Ergens voelde ik medelijden voor de kleine kwetsbare druppel. Hij gleed, en gleed , zonder enig doel. En dan, ja, dan stopte zijn glijbaan en was hij dood. Het viel me keer op keer op hoe de natuur het leven uitbeelden. Het lezen is net een wilde achtbaan. De ene keer kom je er, de andere keer ga je. Hard, en pijnlijk eigenlijk. Maar het leven was zoals het was. Je kon niet in je schelp duiken om jezelf en je dierbaren tegen de waarheid te beschermen. Je moest vechten tegen de waarheid. Nee, niet vechten trouwens. Nee, je moet dealen met de waarheid. En mee leven, er mee omgaan. Het klonk simpel, maar wanneer je tegenover de waarheid stond was het wel anders. En daar was het, het einde van de glijbaan van de druppel. Als stof verdween het in het mulle zand.

Ik hervatten mijn dans naar Minanter. Mijn lichaam swingend op de muziek van de natuur die in je oren weet te galmen. Altijd. Mijn passen waren ruim, tikte elke keer eenmaal kort te grond en zette zich dan vol kracht af waardoor ik weer een meter vooruit wist te komen. Ik sloot langzaam mijn ogen. En werkte op mijn oren. En op mijn gevoel. Voelde een koele schaduw van een boom over me vallen, heb het vermoeden dat het een grote eik is, maar het kan ook altijd een Kastanje zijn. Hoor de bladeren in mijn oren ritselen, hoor de wind door mijn oren razen. Mijn manen en staart, die eerder dansde op de maat van mijn dans op de natuur, werden hevig naar mijn rechterkant gewaaid. Mijn manen vielen soepeljs over mijn goudgekleurde schouders met daaronder mijn bespierde lichaam. Mijn spieren rolde onder mijn glanzende vacht, zoals ze altijd deden.
Wanneer de geur van de zee en strand werd onderbroken door de geur van kou en kilheid verscheen een glimlach op mijn fijne gezicht. Het was altijd koeler en killer in de bergen, in Minanter. Wanneer ook het kabbelen van het beekje hoorbaar ik trek ik mijn oogleden die mijn zicht hadden bedekt omhoog. Het voelde fijn om weer thuis te zijn, in Minanter. Een enthousiaste hinnik verlaat mijn keel. Mijn lichaam dat eerder dansde ging over in een krachtige galop. Het dansen was veranderd in gedender, tenzij ik nu dansde op hardcore muziek. Maar de natuur was altijd meer van het rustige klasieke maar toch pop. Dus het was denderen en niet meer dansen. Vrolijk benader ik de kudde mijn neus vrolijk in de lucht. Mijn ogen zoekend naar mijn collega’s. Wanneer ik ze verderop samen zie praten knik ik beleefd als begroeting. Mijn gedender nam zich terug in een dansende en swingende draf.

Mijn passen ruim, groot , krachtig, maar elegant brachten mijn gouden lichaam voort. Mijn helderblauwe ogen bekeken de paarden die genoten van het laatste restje gras. Wanneer mijn ogen bijven hangen op een paard dat nog niet eerder in mijn zichtveld was beland stap ik rustig naar het lichaam van het paard toe. Ik vond het wel zo beleefd om me even voor te stellen toch?

Terug naar boven Ga naar beneden
Nar

Nar

Profile
Number of posts : 12
Status : Active
You never know where you can find the heaven • open Vide

Contact
BerichtOnderwerp: Re: You never know where you can find the heaven • open You never know where you can find the heaven • open Emptyvr 31 aug 2012 - 15:54






























'Zo, dan heet ik mezelf maar welkom.' Met die woorden liep een kleine, roetzwarte merrie verder door het gebied heen. Het was er anders. Heel anders dan wat zij gewend was. Gaf dat iets? vroeg ze kort voor zichzelf af. Het antwoord wist ze vrijwel direct zelf al: Nee. Ze zou zich wel weer aanpassen, zoals ze wel vaker deed en misschien werd ze hier zelfs wel gelukkig, alhoewel dat de merrie heel sterk in de oren klonk.
De naam van dit mormel, was Nar. Haar gegeven omdat het eerste was ze serieus nam nog op haar pad moest komen. Eigenzinnig trippelde Nar op haar vier hoeven verder, vakkundig de bloemetjes onder haar pootjes alles behalve vermijdend.
Fantastisch, lente. Vogels begonnen weer afschuwelijk hard te kwetteren en het was een wonder dat sommige wezens de lente überhaupt hadden overleefd naar Nars idee. Nar schudde haar kop, waardoor haar schedel rond haar kop ratelde. Een schedel joeg sommige mokkels angst aan, sommigen vonden het fascinerend en anderen vonden het hooguit een andere kop en schonken er verder geen aandacht aan. Welnu: Nar stoorde zich er niet aan, tenzij ze weer met de standaard vraag aan kwamen jengelen: "Hoe kom je eraan?"

Nar liep verder over het gras heen en nam uiteindelijk een paar happen gras met zich mee. Het was één van de voordelen dat ze niet zover hoefde te buigen door haar miniatuurmaat: Eén meter vijftig stond over het algemeen dichter bij de vaste grond dan één meter tachtig. Plingpling, voordeel!
Haar kop was in verhouding wat groot voor haar lijf, althans: Ze verkeerde zelf in de veronderstelling dat het zo was en hield dat stellig vol, ookal was het tegendeel allang bewezen. Het enige wat écht veel te groot was voor haar lijf, was haar mond. Ze had, naar men zei, hert "hart op de tong". Nar had vaak genoeg zichzelf in het water weerspiegeld gezien, maar had nog nooit een hartje of iets wat ervan in de buurt kwam op haar tong gezien. Nar had zich nog afgevraagd waarom ze dat tegen haar zeiden, maar peinsde er niet over het te vragen: Daar zat haar trots haar in de weg. Wellicht hadden sommigen het hier als koppigheid beschreven, wat an sich niet vreemd was. Later was Nar er helemaal zelf achter gekomen dat het enkel en alleen spreekwoordelijk bedoeld was.

Vanuit de verte weerklonk nu duidelijk gebonk van hoeven op het zand. Nar hief haar kop op en likte haar droge mondhoeken. Welnu, wie was dit en wat kwam het schepsel in de buurt doen? Nar kende hier nog geen levende ziel, dus het leek haar sterk dat het paard haar kant op kwam om jeugdherinneringen op te halen.
Toen het paard dichterbij kwam, ving Nar een glimp op van een verfijnd dier: Elegant op de benen, een goudkleurige vacht en witte aftekeningen langs haar benen waar Nar tot op het bot zwart gekleurd was.
Nar richtte haar kop wat op: De maan was... blauw? Waar was ze nu terecht gekomen dan? Nar hief een wenkbrauw op en liep verder naar het paard toe, dat nu ook meer haar kant op was gekomen. Was het hier normaal dat de maan in plaats van helder geel nu blauw uitsloeg?
Ze zou er wel snel genoeg achter komen.
Nar verzette geen poot en bekeek, gefascineerd, het maanlicht dat op de vacht van degene tegenover haar viel. De kleine merrie moest toegeven dat het een schitterend effect had. Terwijl het andere paard nog dichterbij kwam, bleef Nar staan. Ben benieuwd wat die te zeggen heeft.

Terug naar boven Ga naar beneden
Pip
Editor
Pip

Profile
Number of posts : 2407
Status : Active
You never know where you can find the heaven • open Vide

Contact
BerichtOnderwerp: Re: You never know where you can find the heaven • open You never know where you can find the heaven • open Emptyvr 31 aug 2012 - 18:10

TREASURE
Beauty is in the eye of the holder
Geërgerd schudde ik mijn satijnen witte manen door elkaar. Het was weer zo ver. Een paard dat niets wist van de gevaren. Misschien vond ze hem zelfs net zo mooi als ikzelf. Het was prachtig, dat zeker. Maar je mócht het niet mooi vinden. Je moest er van gruwelen. Je moest willen dat je hier nóóit terecht was gekomen. Ondanks dat kon ik niet kwaad zijn. Toen ik hier kwam had ik het ook nooit geweten. Ik had onder een boompje genoten van de maan. En nu, een paar jaar later was ik leider, ik strijdde tegen de maan met mijn mede-leiders en de vechters. Samen met Morax deed ik Minanter. Het gebied met de meeste paarden. En paarden die het niet goed kende. Misschien wel het lastigste gebied van de gebieden in bluemoonhorses. Zeker nu, nu Vladimir de captain van de fighters besloot zich terug te trekken. Hij was gemaakt voor zijn plek. Ik was bang, bang dat geen paard hem kon evenaren. De we de schimmen niet meer aankonden. Ik schudde mijn hoofd. Ik moest is niet zo pessimistisch denken. Zover was het nog niet. Daar mocht ik nu niet aan denken.

Rustig bestudeerde ik de kleine pony rond de anderhalve meter schofthoogte. Haar ogen stonden vrolijk en nieuwsgierig. Onbewust trok ik mijn mondhoeken langzaam omhoog. Ze viel buiten het gemiddelde paard van bmh, de meeste waren groot en sterk. Samen met Hazelaar, Hazelnoot, merrie van 1000 woorden waren ze de enige pony's in bluemoonhorses. Het uiterlijk trok me altijd aan. Ze waren sterk maar toch minder overmeesterend. " En wat doet een pony als jij hier helemaal alleen? In déze dagen nogwel?" vroeg ik met een oprechte interesse. Ik schonk haar een warme hartelijke glimlach. "Laat maar, ik weet het al..." sprak ik langzaam terwijl ik met een peinzend gezicht haar bekeek. Meer om haar te plagen dan dat ik me echt ergens over peinsden. "Je weet niets over de maan hé? Je bent hier pas net. Welkom" klonk mijn fluwelen stem. Ik kon maar beter het verhaal direct vertellen. "Je had beter weg kunnen blijven, bluemoonhorses lijkt perfect, maar het lijdt onder een vloek. Wanneer de maan zich blauw kleurt begint de hel. In de duistere bossen achter deze bergen ligt Vyrantium. Beloof me dat je daar nooit zal komen! sprak ik streng terwijl ik mijn ogen op haar lichaam gericht hield. "in de bossen leven de schimmen. Ze lijken op paarden. Ze zien het over het algemeen hetzelfde uit. Maar je ziet aan de ogen. Hoe ze hunkeren naar bloed en veulens tussen hun tanden. Laat je niet bedriegen door ze, het zijn monsters. De blauwe maan geeft ze kracht om uit Vyrantium te komen. Op jacht te gaan. Je bent alleen veilig bij de leiders. Voor jou ben ik dat , en Morax. Met de blauwe maan moet je bij één van ons zijn. Je kan het best zo snel mogelijk naar de hogere rangen klimmen, als je mij een zorg van mijn schouders af wil halen" sprak ik grijzend uit.

Terug naar boven Ga naar beneden
Nar

Nar

Profile
Number of posts : 12
Status : Active
You never know where you can find the heaven • open Vide

Contact
BerichtOnderwerp: Re: You never know where you can find the heaven • open You never know where you can find the heaven • open Emptyvr 31 aug 2012 - 19:11

Nar schreef:




























Gefascineerd bleef Nar naar de maan staren en ze was zich er dan ook totaal niet van bewust dat er een ongekend gevaar in school. Nar trok haar wenkbrauw op toen een knol tegen haar begon te praten alsof ze een klein kind was. Aha. Een hogere rang? Nar moest op haar tong bijten om niet meteen terug te vlammen en liet zijn 'wijze' raad eerst over haar heen glijden.
'Pardon?' zei ze toen hij stil was scherper dan haar bedoeling was geweest. Toen ze haar blik over zijn houding heen liet gaan, kwam ze erachter dat hij het kennelijk oprecht bedoeld had. Ze matigde haar toon iets voor ze verder ging: 'Ben ik dan hier dan niet vrij om te gaan en staan waar ik wil?' Waar gaat dat heen? plakte de merrie er in gedachten aan vast. Ze liet haar blik weer op de blauwe maan vallen. Was het gevaarlijk hier rond te hangen? Wat kon haar gebeuren? Het leek Nar eerlijk waar sterk dat er plots uit de lucht het kwaad kon komen, tenzij de hengst een hekel had een vliegen of muggen en dat als het 'Ultieme Kwaad' bestempelde. Nar draaide haar kop naar de hengst toe en liet haar blik nadenkend over hem heen gaan. Nee, dat zou het wel niet zijn. Ietwat geïrriteerd doordat de hengst op haar snuit liet hangen en vervolgens zei 'ik weet het al' waardoor Nar zich een klein kind voelde, snoof ze.
'Wat weet je al?' vroeg Nar.
De goudkleurige, of inmiddels blauwkleurige, hengst praatte rustig verder. Nar grinnikte zachtjes toen de Blauwe Maan ter sprake kwam. Was het zo duidelijk zichtbaar dat ze geen flauw benul van die hele maan had? Jazeker, anders zou hij het niet zeggen.
'Op na dat het alles behalve natuurlijk is, maar wel ontzettend mooi is om te zien, heb ik geen idee. Evenals wie jij bent, want dat weet ik ook niet,' zei ze daarna, met een behoedzame ondertoon. Waarschijnlijk had ze nu gigantisch geblunderd met deze vraag, maar hé: Het zat er hoe dan ook aan te komen dat ze iemand moest vragen hoe de boel in elkaar stak en dan was het beter eentje te treffen met een warme glimlach rond de smoel en die nog geduldig was ook.
'Volgens mij heb ik het bijzonder goed getroffen jou tegen te komen dus in plaats van een ander iemand,' zei Nar op een lichtelijk bittere manier. Wat fijn: In plaats van het eerdere thuis waar het me niet beviel, ben ik nu in een vervloekt gebied beland. Halleluja!
Nar stootte een spontaan klinkende lach uit.
'Dan hoop ik dat je er geen problemen mee hebt dat ik dicht bij je in de buurt blijf vannacht. Ik leef liever nog een dagje langer. Sterven kan altijd nog,' zei ze op een opgewekte toon.
De Schimmen. Die dus. Wel, dat was nog eens iets anders dan wat Nar normaal hoorde in de gebieden als ze 'welkom' werd geheten. Veelal was het dan dat ze afgesnauwd werd en werd verteld verder te trekken. Daar had Nar in dat soort gevallen geen enkel probleem mee.
'Weet je, ik heb je mijn naam ook nog niet verteld en dat lijkt me wel handig als kuddeleider zijnde. Ik ben Nar,' stelde ze zich daarna maar voor. Als hij daadwerkelijk haar leider was, was het prettiger als 'Nar' aangesproken te worden dan als 'bottekop', 'die daar' of iets wat daarop leek. Dat klonk negen van de tien keer namelijk verschrikkelijk neerbuigend en als de zwarte merrie ergens een hekel aan had, was het wel aan knollen die dachten dat zij, enkel omdat ze een pony was, minderwaardig was.
'Wat is jouw naam eigenlijk? Het klinkt zo stom als ik je steeds in gedachten 'Hengst' noem,' mompelde ze daarna met een grijns op haar snuit. Nar bedacht kort voor zichzelf hoe vreemd dat op hem over moest komen: Ja, ik hoor stemmen in mijn hoofd en praat bijzonder graag met mezelf. Nou ja, als hij in een vervloekt gebied leefde, zou hij ook wel het één en ander gewend zijn, niet?


Terug naar boven Ga naar beneden
Pip
Editor
Pip

Profile
Number of posts : 2407
Status : Active
You never know where you can find the heaven • open Vide

Contact
BerichtOnderwerp: Re: You never know where you can find the heaven • open You never know where you can find the heaven • open Emptyvr 31 aug 2012 - 19:41

TREASURE
Beauty is in the eye of the holder
Onder mijn verhaal leek ze half afwezig. In zichzelf gekeerd maar ondertussen wel bij mijn verhaal. Ik trok mijn mondhoeken grijnzend omhoog. Bij mijn lach worden mijn tanden lichtjes ontbloot. "Ik ben nogal overweldigend, is het niet?" vroeg ik met warme glimlach. Maar wat had ik ook gedacht. Ze wist niet waar de was en niet wie ík was, maar wel over de vloek van bluemoonhorses. "Maar wat dacht ik ook, jij bent natuurlijk op zoek naar een nieuwe plek je te vestigen en dan kom je erachter dat de meest perfecte plek behekst is... Maar geloof me. Zodra je in de buurt bent van een leider als de maan blauw is ben je veilig. Bluemoonhorses is een geweldige plek" mijn woorden klonken alsof ik een trotse moeder was. Mijn ogen gleden over het landschap dat blauw was gekleurd. Het was werkelijk prachtig. De paarden bevonden zich in de kudde zo'n 200 meter verderop. Onder de hoede van Morax. Achter de vlakte lagen de overmeesterende bergen met enkele riviertjes die er door heen kabbelde. Elk gebied had zijn schoonheid. De overweldigende bergen van Minanter, de lange parelwitte stranden van Orlais, de magische watervallen van Anderfalls en de dichte bossen van Ferelden.

" Mijn naam is Treasure, maar ik sta open voor een nieuwe variant op mijn naam. Ik ben de beta leider. Maar behandel me als een normaal paard. Mijn status is niet van belang. Ik ben enkel een normaal paard dat zich opoffert de kudde in toom te houden en met zijn leven te beschermen. De Alpha is Morax... ik knikte in de richting van de bruine alpha die rond de kudde draafde om de paarden bij elkaar te houden. "Hij is de zoon van Amor III, de vorige Beta. Hij is weggegaan omdat hij de lijdende zielen niet meer trok. Ik hoop naar dat Morax hard genoeg is. Het is vreselijk paarden te zien lijden. Maar begrijp, dat als je 3 merrie's en 1 hengst hebt, dat je ze niet altijd beide kan redden, dat we dan de merrie's proberen te beschermen en niet de hengst die niet meer te redden valt." argh, waar was ik nou mee bezig. Ze verteld net dat ze graag nog wil leven en dan begin ik over offers. Lekker bezig Treasure. "Sorry... Ik weet gewoon meestal niet wat ik moet zeggen en wat niet. Het rolt er gewoon uit" verontschuldigde ik me. Wedden dat ze morgen weg was uit bluemoonhorses door míj...  "Nar, Nar... Hmm. " proefde ik haar naam. Die naam had ik niet eerder gehoord. "Wel, Nar... Ik heet je van harte welkom in Bluemoonhorses. Je kan altijd bij me terecht. Ik dat natuurlijk niet afslaan.  Ik breng graag deze nacht met jou door. klonk mijn fluwelen stem. Het klonk bijna vleiend. Een speelse, warme glimlach sierde mijn lippen

Terug naar boven Ga naar beneden
Nar

Nar

Profile
Number of posts : 12
Status : Active
You never know where you can find the heaven • open Vide

Contact
BerichtOnderwerp: Re: You never know where you can find the heaven • open You never know where you can find the heaven • open Emptyza 1 sep 2012 - 14:05






























Nar wierp nog een laatste blik op de maan en draaide zich daarna weer naar haar kuddeleider toe. Ze wierp hem een sarcastische blik toe.
'Sowieso,' mompelde ze terwijl ze haar kop omlaag boog om nog een hap gras naar binnen te slokken. Honger, of zoals sommigen dat dan bestraffend zeiden 'Jij hebt geen honger maar trek.' Nar brieste en luisterde braafjes verder toen de goudkleurige hengst verder begon te praten.
'Ik ben natuurlijk op zoek naar een nieuwe plek,' zei ze bedachtzaam terwijl voor zichzelf het nog eens traag op een rijtje zette. Blauwe Maan - Gevaarlijk - Niet tof - Schimmen - Dood. Dodelijk eenvoudig, niet? Schim + Paard = Dood. Eén plus één was ook altijd twee geweest en plus en min samen bleef min.

De hengst begon in herhaling te vallen. Blue Moon Horses was een fantastische plek, mits ze de schimmetjes en de blauwe maan niet meetelden. Schimmelkaas was ook altijd blauw geweest, zou de maan daarom blauw kleuren in plaats van bijvoorbeeld rood? Het zou logischer zijn dat het rood was, aangezien rood de kleur van bloed was en dat vloeide zonder enige twijfel rijkelijk op avonden als deze. Wat een heerlijke gedachte dat uitgerekend zij dit, paardding trof op de beruchte moordavonden. Het zat Nar voor de verandering een keer mee! Fijn!
Ah, Treasure. Tréasure. Treasúre. Treasuré. Nar puzzelde voor zichzelf nog kort met de klemtonen in haar hoofd. Treasure, betekende dat niet iets in de richting van 'schat'? Nar liet bedenkelijk haar blik over zijn gelaat gaan. Of zijn moeder was verdomd dol op hem geweest of zijn moeder had bedacht dat hij als goud schitterde.
Een beetje weemoedig bedacht Nar daarna hoe ze waarschijnlijk tot haar naam gekomen waren: Een Nar was, wat ze had begrepen, een zot. Oftewel: Ze was een zot. Wat mag ik toch ook in mijn handjes wrijven met zulke ouders!

"Behandel me als een normaal paard." Nar trok haar wenkbrauw op. In haar opinie was zelden iemand normaal geweest, laat staan 'Schat'. Ze ging er verder niet op in. Zijn leven geven voor de kudde, wat klink dat heerlijk heldhaftig. Nar wist nu al dat, zo gauw ze dat van haar gingen vragen, ze beter iemand anders zouden kunnen vragen. De zwarte merrie was daar beslist het type niet voor.
'Ah,' zei ze peinzend toen Treasure met zijn snuit naar een hengst verderop puntte. Dat was dus grote leider: Een bruin geval van wat Nar kon beoordelen.
Niet iedereen is te redden. De sterksten zullen overleven. De zwakkeren zullen worden afgemaakt, maakte Nar uit zijn bittere woorden op. Wel, in dat geval was zij bijzonder snel aan de beurt. Treasure leek zelf al snel van het onderwerp af te willen stappen, want al snel schakelde hij behendig over naar de uitspraak van haar naam. Het viel Nar mee dat hij de klemtoon op de juiste lettergreep legde en haar naam goed uitsprak. Nou was daar niet zoveel kunst aan, maar och. Nar schudde haar kop waardoor de schedel rond haar hoofd ratelde.

Nar trok weer haar wenkbrauw op toen de hengst meldde dat hij het niet vervelend vond de avond met haar door te brengen. Dat was allemaal best, maar het toontje stond de merrie niet zo aan.
Ze knikte enkel en zij verder niets daarop. Het zou wel goed zijn.
Toen ze nog even stil bleef, besloot ze uiteindelijk toch maar wat te zeggen om te voorkomen dat het stil zou blijven.
'Tja, haal je maar niets in de kop,' murmelde ze, meer tegen zichzelf dan tegen de andere. Nar liet haar oog vallen op Morax, die nog altijd driftig van A naar B liep. Nar draaide zich daarna naar de hengst toe en trok haar mond in een schamper lachje.


Terug naar boven Ga naar beneden
Gesponsorde inhoud



Profile
You never know where you can find the heaven • open Vide

Contact
BerichtOnderwerp: Re: You never know where you can find the heaven • open You never know where you can find the heaven • open Empty

Terug naar boven Ga naar beneden

You never know where you can find the heaven • open

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1

Soortgelijke onderwerpen

-
» I can see the heaven in the hell • Open
» Search my eyes to find the beauty of the beast.- OPEN
» When you believe and fight there is hope to find
» Find life in the nature~
» I'll never find someone like you.

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Blue Moon Horses :: You never know where you can find the heaven • open A2tpGgU :: » Archive :: Minanter-
» CHATBOX