IndexHandbookMapLaatste afbeeldingenRegistrerenInloggenZoeken

Deel

Life is half spent before we know what it is.- Open

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden
AuteurBericht
Dimphyl

Dimphyl

Profile
Number of posts : 1965
Status : Active
Life is half spent before we know what it is.- Open Vide

Contact
BerichtOnderwerp: Life is half spent before we know what it is.- Open Life is half spent before we know what it is.- Open Emptyza 8 sep 2012 - 16:55

de tranen stroomden over haar wangen. dit kon ze niet meer goed praten. al haar gladde praatjes, verleidingen, ze had het afgeleerd. maar als ze het had kunnen gebruiken nu, had ze het gedaan. ze wist echter dat Theron zijn besluit had genomen, en ook dat hij nooit ontvankelijk zou zijn voor eventuele verleidingen, hij zou er niet intrappen. ze liet haar hoofd hangen, knikte naar hem. even schoot naar blik naar Roque waarna ze weer naar Theron keek. 'Het spijt me.' haar stem was niet meer dan een fluistering, maar al haar emoties lagen erin. ze was verslagen, het was voorbij.

ze had er zo'n spijt van dat haar hoeven haar ooit naar Seheron hadden gedragen, maar ze kon de tijd niet terugdraaien. het enige wat ze wist, was dat dít veulen wél de liefde van zijn moeder zou kennen. Darlica was nog altijd bezig haar leven te beteren, en hoewel ze dus vast zou blijven zitten in Minanter, ze zou er alles aan doen om iedereen te laten zien hoe goed en hoe lief ze was..

langzaam draaide ze zich om, en stapte langzaam in de richting van Minanter. dat de kudde haar nakeek, haar uitlachte en over haar roddelde kon haar op dit moment niks schelen. ze was teleurgesteld in zichzelf, kwaad op Aeron. kwaad op zichzelf; dat ze zijn lieve praatjes geloofd had.. haar stappen slenterden, haar ogen half gesloten en tranen stromend. het was een aftocht, een treurige aftocht van de bonte merrie. het ergste vond ze het, dat haar zoon er getuige van was.


sloffend had ze zich uit de voeten gemaakt, de praatjes achter haar rug om met moeite negerend, zich inhoudend om niet naar de keel te vliegen bij de paarden die over haar spraken met minachting. wat wisten ze nou helemaal van haar? ja, ze had haar eerste zoon verpest.. maar ze was haar leven aan het beteren, wat kon zij er aan doen dat Aeron bovenop haar sprong??

kwaad briest ze terwijl haar passen zich wat verlengen. Minanter was een verademing. niemand hier kende haar verhaal, behalve de leiders dan.. ze was niet van plan veel aandacht op zich te vestigen, en stapte richting een kleine aftakking van de rivier, waar ze haar dorst leste.

Plots een steek in haar buik, en nóg een. dit had ze eerder gevoeld, dit was het. het veulen kwam. haar blauwe ogen kijken vertwijfeld om zich heen terwijl haar ademhaling versnelt. ze moest een andere plek.. niet zo, niet midden in de kudde.. Hobbelend van de pijn draaft ze weg, haar buik heen en weer zwiepend. na enkele rijen bomen blijft ze staan, laat zich zakken. ze kon niet meer. het moest maar hier.

al snel begint ze te persen, haar ogen gesloten van de pijn en de concentratie. een hoge, schelle hinnik verlaat haar keel terwijl een prachtig merrieveulentje ter wereld komt. haar ogen wateren terwijl ze het veulen zachtjes droogmaakt. 'Welkom, mijn lieve Dahlai.' niet meer dan een fluistering, maar zó emotioneel voor haar. een nieuw leven, een nieuw begin.

**flut, sorry.
Life is half spent before we know what it is.- Open 2nbt25v
Terug naar boven Ga naar beneden
Pip
Editor
Pip

Profile
Number of posts : 2407
Status : Active
Life is half spent before we know what it is.- Open Vide

Contact
BerichtOnderwerp: Re: Life is half spent before we know what it is.- Open Life is half spent before we know what it is.- Open Emptyza 8 sep 2012 - 18:01

Life is half spent before we know what it is.- Open 2ex3byp
sokkepoot

Life in not measured by the breathes we take
but the moments, that take our breath away


Zenuwachtig stapte ik rond door de eindeloze bergen van Minanter, hoelang was ik hier nu? Een week of twee? Ik kwma erachter dat bluemoonhorses een prachtige plek was, een droomplek. De zo’n kleurde mijn vacht prachtig. Het was niet dat ik het lichaam waard was, maar ik had. En kon er weinig aan veranderen. Misschien nog een geschenk van mijn moeder, naast mijn naam... Ik schudde mijn hoofd, ik zou niet weer aan haar denken. Niet zoals ik al jaren deed, niet meer. Ik had het mezelf beloofd. Zelfs je eigen beloftes mocht je niet breken. Het zou een schending zijn van vertrouwen in mezelf. En mijn laatste vertrouwen was in mezelf. Ik was niet trots op mezelf, ik had iets gedaan wat vreselijk was. Maar ik vertrouwde mezelf, ik wist dat ik me nooit meer zo zou gedragen, ik zou nooit meer een paard vertrouwen . Dus nooit meer gebroken worden. Ik had er vertrouwen in. Hield me sterk met de gedachte dat ik sterk genoeg was om mijn eigen lichaam en daden onder controle te houden. Het was het enige waar ik trots op was. Maar toch eist ik dat ik geen waarde had, dat ik niets waard was. Dat ik het vertrouwen van een ander paard amper waard was. Ondanks dat voelde ik het leven wel waard was, maar op mijn niveau, meer niet, enkel het leven als hoe ik leefde. Alleen, zonder enkele vriendschap met vreselijke herinerringen.

Ik sperde mijn neusgaten wijd open bij de geur van een paard in mijn neusvleugels. Een harde snuif verlaat mijn lichaam. De eeuwige tweestrijd was weer begonnen, ging ik rennen of niet. Stiekem gluurde ik nonchalant door mijn wimpers zoekend naar het paard. Wanneer ik het in zicht krijg slaak ik een zacht gilletje. Ze was aan het bevallen. De vreselijke beelden schoten door mijn hoofd. De nare bevalling, pijnlijk en alleen. En het levenloze veulen. Dat ik had vermoord. Door te vallen. Het was iets wat ik wilde vergeten maar niet kon. In mijn gedachte was ik al omgedraait en weggerend. Maar mijn benen bleven staan. Van een afstand keek ik toe naar het ritueel. Wanneer het kleine veulen zie waren de beelden gestopt. Het was zo klein en kwetsbaar. Ik keek naar de bonte merrie die het begon droog te likken.

Voorzichtig stapte ik naar het lieve tweetal toe. Mijn hoeven zachtjes plaatsend om de rust niet te verstoren. Mijn neus zo laag mogelijk over de grond alsof ik me klein wilde maken. Van een meter afstand staarde ik naar het veulen. Het zal wel raar zijn, mijn gedrag. Maar ik was al zolang niet meer onder paarden geweest, wat verwacht je ook van me. Ik weet amper meer hoe een pratend paard eruit ziet. ”uhh...” Sprak ik ongemakkelijk terwijl ik het veulen bewonderde. ”Ze is prachtige...” bracht ik tenslotte zuchtend uit. Zou mijn moeder dat ooit bij mij gedacht hebben? Of mijn vader? Zouden ze ooit gedacht hebben; wat heb ik toch een prachtige dochter. Vast niet... Maar deze merrie zeker wel, toch? ”En wie mag de gelukkige vader zijn?” Bracht ik met een waterig lachje uit. Ik deed mijn best wijs te kijken. Echter kende ik geen enkel paard hier, dus maakte het niet uit of ze sinterklaas zei of de kerstman....

when your the one without any kind of luck
Terug naar boven Ga naar beneden
Dimphyl

Dimphyl

Profile
Number of posts : 1965
Status : Active
Life is half spent before we know what it is.- Open Vide

Contact
BerichtOnderwerp: Re: Life is half spent before we know what it is.- Open Life is half spent before we know what it is.- Open Emptyzo 9 sep 2012 - 20:32

nog nahijgend van de bevalling staat ze op, en likt Dahlai helemaal schoon, terwijl de tranen over haar wangen lopen. hiervoor, voor zo'n prachtig veulentje, heeft ze haar leven verpest. hierdoor, had ze Roque's leven verpest. ze wist gewoon niet wat het inhield, hoe zo'n klein wezentje onvoorwaardelijke liefde verdiende.. ze brieste zacht terwijl Dahlai verwoede pogingen deed om op te staan, haar lange benen onhandig in de knoop. een glimlach kroop over haar gezicht. hoe had ze het ooit haar zoon aankunnen doen om hem zo te behandelen als ze had gedaan? het wondertje dat hier voor haar worstelde met het leven, het was prachtig..

de geluiden van een ander paard laten haar opschrikken, en even schieten haar oren in haar nek, wetend dat iedereen hier haar verhaal kende, haar problemen kende, en haar veroordeelde, zonder te weten dat ze al heel lang bezig was om haar leven te beteren. haar ogen blijven hangen op een merrie, een knappe verschijning met prachtige blauwe ogen net als haar. Darlica snoof even, terwijl haar oren voorzichtig weer naar voren priemden. Dahlai was uiteindelijk omhoog gekomen en was met een jammerend hinnikje opzoek gegaan naar haar uier. darlica glimlachte verliefd terwijl ze het veulen een duwtje in de goede richting gaf, maar richtte zich toen weer tot de merrie voor haar, die hakkelend begon te spreken.

haar woorden laten haar meteen weer haar oren naar achterleggen. de vader? pff. het enige voordeel was, de merrie wist dus blijkbaar niet wie Darlica was.. haar oren gingen weer naar voren, en vrolijk brieste ze. waarschijnlijk leek ze echt een dom wicht zo, de oren die van voor naar achter sprongen en haar schampere gesnuif. 'De vader is niet belangrijk.' haar stem vriendelijk maar met een scherpe rand, duidelijk makend dat ze er niet over wilde praten. Aeron was niet meer dan een herinnering, een vaag iets uit haar verleden. weer zoiets dat ze achter zich moest laten.. Darlica's lijst met schandelijke dingen werd steeds langer.. maar dat zou nu ophouden. ze kon niks ongedaan maken, maar wel laten zien dat ze zelf veranderd was.

haar ogen zoeken de merrie weer op, het blauw dof in de schaduw van de bomen, maar zoals altijd uitdagend flikkerend. 'Ik ben Darlica, dit is Dahlai.. en wie ben jij?' haar neus bleef even op Dahlai haar wang liggen, die nu, na het drinken, aan haar voeten lag, haar ogen dichtzakkend van de moeheid, maar nog wel geïnteresseerd naar de merrie voor hun keek.

Life is half spent before we know what it is.- Open 2nbt25v
Terug naar boven Ga naar beneden
Pip
Editor
Pip

Profile
Number of posts : 2407
Status : Active
Life is half spent before we know what it is.- Open Vide

Contact
BerichtOnderwerp: Re: Life is half spent before we know what it is.- Open Life is half spent before we know what it is.- Open Emptyma 10 sep 2012 - 22:00

Life is half spent before we know what it is.- Open 2ex3byp
sokkepoot

Life in not measured by the breathes we take
but the moments, that take our breath away

Zenuwachtig stapte ik rond door de eindeloze bergen van Minanter, hoelang was ik hier nu? Bij de oren in de nek van de prachtige bonte merrie doe ik geschrokken en stap naar achter. Was ik niet aardig? Ik wist niet goed wat normaal was voor een paard. Ik had maanden geen paard gesproken. Ik wist amper hoe een normaal gesprek verloopte. Direct voelde ik me onzeker over mijn houding. Was dit niet de houding. Er waren twee mogelijkheden: 1. De vader stond haar niet aan, of 2 het meest waarschijnlijke, ik had wat fouts gedaan. Wanneer ik haar stem hoor draai ik mijn oren verward rond. Het klonk scherp maar niet onaardig. Wat werd daar me bedoelt? ”euh... Nee, natuurlijk niet” Sprak ik twijfelend uit. Elib... Hoe zou ik gereageerd hebben als mijn veulen levend was geboren? Was ik dan vrolijk dat ik nog enig geschenk had uit de vreselijke tijd. Of boos dat Elib me zo had laten zitten. Hij heeft iets gedaan wat erger is dan ik ooit voor mogelijk hield. Eerst voor dood achter laten. En vervolgens... Ik probeerde het beeld van mijn oogleden af te vegen. Vervolgens de eerste beste merrie dekken. Het was vreselijk. Ik wilde het vergeten. Maar hij was mijn alles, en plotseling stond ik met lege handen. Mijn vader had me geleerd niemand te vertrouwen. Ik had zijn bevel genegeerd. Ik geloof er heilig in dat het een straf was, dat god zag dat ik niet luisterde. Ergens ben ik hem dankbaar, ik had verder de kuil in kunnen lopen. Misschien was hij dan te diep geworden. En had ik er niet meer uit gekund. Had ik gevangen gezeten in mijn kuil. In mijn hel. Mijn leven opgegeven. Ik weet nu dat de woorden van mijn vader waarheid waren. Ik wist niet of andere paarden hetzelfde hadden geleerd. Maar ik zag het te vaak gebeuren. Ik wist het verhaal van deze merrie niet. Maar ik zag wel dat de vader haar niet beviel.

Wanneer haar zuivere stem weer begon te spreken draai ik mijn oren naar voren. Ik grinnikte zachtjes toen ik de namen hoorde. Best ironisch eigenlijk. Die namen. ”Haha, leuke combinatie, Darlica en Dahlai” Merkte ik op zonder er over na te denken. Oeps, was dit beledigend? Wanneer ze me om mijn naam vroeg keek ik twijfelend naar mijn eigen hoeven. Sokkepoot. Dat klonk zo stom. ”Euh.. Sokkepoot” Bracht ik zacht mompelend uit. ”Maar noem me Sok” Sprak ik terwijl ik de ogen van de kleine Dahlai volgde. Voorzichtig deed ik een stap dichterbij om het veulen te besnuffelen. Wanneer mijn neus bijna de dunne huid aanraakt deinst het veulen geschrokken wat achtereind. Vlug trek ik mijn neus terug. Had ik haar bang gemaakt? Een zachte grinnik verliet me lippen wanneer ik de ogen van de veulen strak op me gericht zag. ”Ze is werkelijk een plaatje...” Bracht ik zuchtend uit. Ik dacht aan het lijk van het prachtige veulen dat ik had geworpen. ”Ik heb ooit een dood geboren veulen gehad. Ik wilde vader vergeten, netals het veulen zelf. Maar toch... Bijna elke nacht zie ik het lijk voor mijn oogleden...” Bracht ik uit om te zeggen wat een geluk ze had. Een zachte zucht van jaloesie verlaat mijn lippen.

Er was iets met veulens dat altijd mijn aandacht trok, misschien had ik hoop dat ik mijn kleine veulen levens zag. Ik wist de realiteit, maar ik merkte hoe groot mijn verlangen was naar het veulen. Of de sfeer die ze met zich meenamen. Vrolijk. Het voorjaar. Ik was gek op veulens. Ooit hoop ik mijn eigen te kunnen baren. Maar stiekem weet ik dat ik het mezelf nooit zou gunnen. Het behoort niet bij mijn waarde. Soms ergerde ik me aan mijn eigen beloftes, maar ik was niet van plan ze te breken. Maar ik was al verder dan ik ooit gehoopt had. Ik voerde een gesprek! Ik zag een paard! Ik hoorde een paard. Ik kende een paard. Ik kende Darlica en Dahlai. Ik had een gevoel van zelfvoldoening. Tevredenheid. Ik was verder dat ik had gedacht. Trots duwde ik mijn borst in mijn gedachtes naar voren en neus in de lucht.



when your the one without any kind of luck
Terug naar boven Ga naar beneden
Dimphyl

Dimphyl

Profile
Number of posts : 1965
Status : Active
Life is half spent before we know what it is.- Open Vide

Contact
BerichtOnderwerp: Re: Life is half spent before we know what it is.- Open Life is half spent before we know what it is.- Open Emptyzo 16 sep 2012 - 12:12

het was duidelijk dat de merrie voor hen in diepe gedachten verzonken was. Darlica besloot haar niet te storen, en bekeek Dahlai nog eens goed. wat een verschil was ze. Darlica had tot nu toe een duidelijke stempel op haar veulens gedrukt. Roque was bont, net als haar, en had net als haar blauwe ogen. Dahlai daar in tegen, was bruin zoals haar vader, maar meer toffee kleurig.. het enige wat zij van haar moeder had, was één prachtig blauw oogje dat intelligent de wereld in keek.

de merrie begint weer te spreken en Darlica richt haar ogen op haar. ze grijnsde om haar opmerking over de namen. ze had Dahlai eigenlijk net verzonnen, toen de kleine merrie voor haar lag. het paste bij haar. het klonk zoet, maar toch eigenwijs. de merrie stelde zichzelf voor als Sokkepoot. de kleine Dahlai grinnikte zacht, en darlica wierp een waarschuwende blik op haar. tja.. de naam was niet heel.. mooi.. wel bijzonder, maar vreemd.. toch wel bijzonder, dat zeker. darlica glimlachte licht maar zei niks, aangezien ze gewoon niks te zeggen wist erover.

Dahlai schiet achteruit als Sok haar bijna aanraakt. 'Dahlai.. er gebeurd niks..' glimlachte lica, terwijl ze het veulen zacht terug naar voren duwde. Sok begon echter al weer te praten, waardoor Darlica zich weer op haar richtte. een dood veulen? darlica schudde treurig haar ranke hoofdje. 'Wat verschrikkelijk voor je..' een zachte glimlach verspreidde zich over haar gezicht terwijl ze Sok even zacht aanraakte, haar neus tegen Sok dr wang. ze besloot niet zelf met een zielig verhaal te komen over hoe haar leven verschrikkelijk was, maar Sok te troosten.

wat was het een fijn gevoel om gewoon normaal te kunnen praten en omgaan met een ander paard, zonder aangekeken te worden alsof je niet spoorde. Sok had nog niks laten merken over of ze Darlica's verhaal kende, wat het voor haar veel makkelijker maakte om zichzelf te zijn.

Life is half spent before we know what it is.- Open 2nbt25v
Terug naar boven Ga naar beneden
Gesponsorde inhoud



Profile
Life is half spent before we know what it is.- Open Vide

Contact
BerichtOnderwerp: Re: Life is half spent before we know what it is.- Open Life is half spent before we know what it is.- Open Empty

Terug naar boven Ga naar beneden

Life is half spent before we know what it is.- Open

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1

Soortgelijke onderwerpen

-
» Our life is what our thoughts make it.~ open
» I learned to live half a life || Avareth
» life get's better when it's gone. ~open.
» Believing in the goodness of life | Open
» The little thing in life to enjoy. [Open]

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Blue Moon Horses :: Life is half spent before we know what it is.- Open A2tpGgU :: » Archive :: Minanter-
» CHATBOX